MGA BASANG UNAN

I’ve always love reading poems, usually the English ones. One time, I was watching a video in Facebook and Juan Miguel Severo appeared, addressing his beautiful Tagalog poems at the top of his emotions.

I fell in love with love with his words, his skill. From that moment, I looked for his other pieces online.

Below is an example of his literary work, Mga Basang Unan. Though I haven’t felt the emotions written in the poem yet, it’s giving me a vision of how love can hurt and heal you through memories and lessons.

Enjoy and feel the poem’s essence like I do! 🙂

 

Mga Basang Unan ni Juan Miguel Severo

Noong iwan mo ako nang walang pasabi at pangako ng pagbabalik umiyak ako buong gabi,
Umiyak ako nang sobrang tindi, kinailangan kong ibilad sa araw ang unan ko kinabukasan,
Ang sarap pala sa pakiramdam ng patulugin ka ng sarili mong pag-iyak,
Naisip ko, hindi pinakuluang dahon ng bayabas o alak ang sagot sa ganitong klaseng sakit,
Luha ang pinaka-mabisang panglanggas sa sugat ng puso. 

 


Kaya inaraw-araw ko ito,
Sinisimulan at tinatapos ko ang araw na ginagamot ang mga sugat na iniwan mo,
Binabalikan ko lahat ng alaala at hinahanap kung saan silang lahat bumaon sa puso ko,
Nakakatawa, akala ko noon kung dumating man ang panahon na ‘to puro mga away at hindi natin pagkakasunduan ang mga sugat na iintindihin ko,
Na sila ang mahirap gamutin, na sila ang kahit ilang balde na ng luha ang aking pigain mula sa mata ko, magdurugo pa rin. 

Pero mas nagdurugo ako para sa mga tawa mo,mas nagdurugo ako sa mga patawa mo,
Mas nagdurugo ako sa mga yakap mo, sa kung paanong ang balat ko ay parang nalalapnos kapag dahan-dahan mo akong hinahaplos,
At kung paanong ang hininga ko ay nahahapo at kinakapos kapag niyayapos kita,
Nadurog ako noong gabing umalis ka, pero mas nagdurugo ako sa unang gabi na pinili mong manatili,
Nadurog ako noong gabing sinabi mong ayaw mo na, pero mas nagdurugo ako sa gabing tinanong mo ako kung “Puwede pa ba?”,
Nadurog ako noong gabing tinalikuran mo ako, pero mas nagdurugo ako na noong pagtalikod ko, nandoon ka pa,
Nadurog ako noong sinabi mong hindi mo na ako mahal, at nagdurugo ako, at nagdurugo ako, at nadudurog at nadudurog at nagdurugo pa rin ako sa alaala na ikaw pa ang mas naunang magsabi ng “Mahal kita” ,
Mahal Kita. 

Kung titignan ko nang maigi ang mga salitang sinulat ng lahat ng mga sugat na naiwan mo, yang dalawang yan ang mababasa ko,
Mahal Kita,
At sa inaraw-araw ng pagbibilad-unan ko, nagmamahid na sila,
Mahal Kita,
At sa dami ng luha na pinanglanggas ko rito, naglalangib na sila,
Mahal Kita,
At sa tagal niyang kumikirot dito sa dibdib ko, medyo nakakasanay na
Mahal Kita,

At sa tagal ng panahon na ginugol ko sa gamutan, sigurado magsasara na sila, Magsasara at magiging pilat na paulit-ulit kong mababasa at ang parati lang sasabihin ay “Mahal kita” .


Mahal, kung magkita tayong muli at tanungin mo ako uli kung puwede pa ba, Ang hihilingin ko lang sa’yo ay mga bagong unan,

Dahil lahat ng akin ay ‘kala mo naulanan,
Dahil lahat sila ay akin nang naiyakan ng mga kwento natin at nag-iwan ng marka sa kanila at ayaw ko na,

Ayaw ko nang matulog sa unang basa at malunod sa pagtulog sa alaala na mahal kita,

Mahal nga pala kita.

Mahal pa rin pala kita.

At sa wakas, hindi na kasing sakit ng dati, pero mahal, masakit pa.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s